دانلود فیلم های آموزشی شبکه هک امنیت | برنامه نویسی و دواپس مشاهده خدمات ما

ویدئو آموزش جامع نتورک پلاس Exam N10-008 به زبان فارسی قسمت سی و شش روتینگ داینامیک

در این پست قصد داریم در مورد پروتکل روتینگ RIP و OSPF توضیحات بیشتری ارائه کنیم.

پروتکل RIP (Routing Information Protocol) یک پروتکل مسیریابی است که برای تبادل اطلاعات مربوط به مسیرها در شبکه‌های IP (اینترنت) استفاده می‌شود. RIP به دو نسخه اصلی تقسیم می‌شود: RIP v1 و RIP v2. در اینجا به توضیح روتینگ داینامیک با RIP می‌پردازیم.

روتینگ داینامیک با RIP:

پیش‌نیازها:

تمام دستگاه‌هایی که قصد شرکت در روتینگ داینامیک با RIP را دارند، باید در یک شبکه با هم ارتباط داشته باشند. هر دستگاه باید به درستی پیکربندی شده باشد تا بتواند اطلاعات مسیریابی را به اشتراک بگذارد.

تنظیمات اولیه:

هر مسیریاب RIP باید در یک دامنه (Domain) یا یک شبکه باشد.
RIP از روش‌های مختلف برای تشخیص همسایه‌ها و ارتباط با آن‌ها استفاده می‌کند. برای مثال، از روش Broadcast یا Multicast برای ارسال پیام‌های RIP استفاده می‌شود.
پیکربندی RIP:

تعیین یک واسط شبکه به عنوان واسط مربوط به RIP.
فعال‌سازی RIP بر روی واسط‌های مورد نظر.
تعیین نوع روتینگ (RIP v1 یا RIP v2).
تبادل اطلاعات مسیریابی:

مسیریاب‌ها به صورت دوره‌ای (periodically) پیام‌های RIP را به همسایه‌های خود ارسال می‌کنند.
این پیام‌ها شامل جداول مسیریابی فعلی مسیریاب و اطلاعات مربوط به مسیرها می‌شوند.
تحلیل و به‌روزرسانی:

مسیریاب‌ها اطلاعات دریافتی را تحلیل کرده و جداول مسیریابی خود را به‌روزرسانی می‌کنند.
در صورتی که یک مسیر به مدت زمان طولانی تر از حداکثر زمان تعیین شده (Hold-down timer) به‌روزرسانی نشود، از جدول مسیریابی حذف می‌شود.

شمارش معکوس (Counting to Infinity):

یکی از چالش‌های مربوط به RIP به نام “شمارش معکوس” است. این اتفاق در مواقعی رخ می‌دهد که یک مسیر مسدود شده به یک مسیریاب دیگر گزارش می‌شود و اطلاعات به مسیریاب اول منتقل می‌شود. این مسیریابها به تبادل اطلاعات ادامه می‌دهند و این فرایند به شکل بی‌پایان ادامه پیدا می‌کند.
Hold-down Timers:

برای جلوگیری از اثرات شمارش معکوس، RIP از تایمرهای معینی به نام “Hold-down timers” استفاده می‌کند. اگر یک مسیر معتبر از دسترس خارج شود، Hold-down timer فعال می‌شود و به مدت زمان مشخصی (مانند 180 ثانیه) از این مسیر به‌روزرسانی نمی‌شود. این باعث جلوگیری از تغییرات پی در پی در جدول مسیریابی می‌شود.
Split Horizon:

به منظور جلوگیری از مشکل شمارش معکوس، RIP از روشی به نام “Split Horizon” استفاده می‌کند. این روش جلوگیری می‌کند که یک مسیریاب اطلاعاتی درباره مسیرهایی که خود به دیگران گزارش داده است، از مسیریابهای دیگر دریافت کند.
Authentication:

RIP امکان اعتبارسنجی اطلاعات مسیریابی را از طریق اضافه کردن ویژگی‌های امنیتی به عنوان Authentication به کاربران می‌دهد. این ویژگی از جلوگیری از دریافت اطلاعات جعلی توسط مسیریاب‌ها جلوگیری می‌کند.
RIP v2:

RIP v2 نسخه به‌روزتر و پیشرفته‌تر از RIP v1 است و ویژگی‌هایی مانند پشتیبانی از VLSM (Variable Length Subnet Masking) و Authentication را اضافه کرده است. همچنین، RIP v2 می‌تواند اطلاعات مسیریابی را به‌صورت Multicast به جای Broadcast ارسال کند.
تنظیمات Metrics:

RIP بر اساس Metric به مسیرها امتیاز می‌دهد. این امتیازها معمولاً بر اساس تعداد هاپ‌ها (تعداد مسیریاب‌های عبوری) محاسبه می‌شوند. می‌توانید تنظیمات مربوط به Metric را برای بهبود عملکرد و پیکربندی بهینه‌تر انجام دهید.
با این توضیحات، امیدوارم که درک بهتری از چگونگی عملکرد روتینگ داینامیک با پروتوکل RIP داشته باشید

مشکلات و رفع مشکلات:

RIP ممکن است با چالش‌هایی مانند شلوغی در شبکه‌های بزرگ مواجه شود. در چنین مواردی، از روش‌هایی مانند تقسیم‌بندی شبکه یا استفاده از RIP v2 با ویژگی‌های به‌روزتر استفاده می‌شود.
از آنجا که RIP یک پروتوکل مسیریابی ساده است، ممکن است برای شبکه‌های بزرگ و پیچیده مناسب نباشد و جایگزینهای پیشرفته‌تر مانند OSPF یا BGP در نظر گرفته شود.

روتینگ داینامیک با OSPF:

پروتکل OSPF (Open Shortest Path First) یکی از پروتکل‌های روتینگ داخلی (Interior Gateway Protocol یا به اختصار IGP) است که برای مدیریت مسیریابی در شبکه‌های IP استفاده می‌شود. OSPF یک پروتکل دینامیک روتینگ است که به صورت خودکار تغییرات در توپولوژی شبکه را شناسایی کرده و به مسیریاب‌ها اطلاع می‌دهد.

در OSPF، مسیریاب‌ها به عنوان اعضای یک دامنه OSPF شناخته می‌شوند و اطلاعات مسیریابی بین آن‌ها به اشتراک گذاشته می‌شود. این پروتکل بر اساس الگوریتم Dijkstra کار می‌کند تا بهترین مسیرها را به صورت درختی پیدا کرده و مسیرهای کمترین هزینه را انتخاب کند.

مهمترین ویژگی‌های OSPF شامل موارد زیر می‌شود:

همسایگی (Neighborship): مسیریاب‌های OSPF باید با همسایه‌های خود همسایگی داشته باشند تا اطلاعات مسیریابی به‌روز شود.

منطقه‌ها (Areas): شبکه OSPF به مناطق تقسیم می‌شود تا مدیریت مسیریابی را ساده‌تر کند و برخی از اطلاعات مسیریابی را محدود به یک منطقه نگه دارد.

تبلیغات LSA (Link State Advertisements): OSPF اطلاعات مسیریابی خود را با استفاده از LSAها به دیگر مسیریاب‌ها منتقل می‌کند.

استفاده از Hello Packets: OSPF از Hello packets برای ایجاد ارتباط با همسایگان استفاده می‌کند.

تصمیم‌گیری بر اساس متریک‌ها: OSPF از متریک‌های مانند فاصله (cost) برای انتخاب بهترین مسیر استفاده می‌کند.

Backup Designated Router (BDR) و Designated Router (DR): برای کاهش ترافیک مرتبط با Hello packets، OSPF از BDR و DR برای هر شبکه متصل به یک منطقه استفاده می‌کند.

Authentication: OSPF امکان اعتبارسنجی پیام‌ها را فراهم می‌کند تا از افترا به اطلاعات مسیریابی جلوگیری شود.

Convergence سریع: OSPF تلاش می‌کند تا به سرعت به تغییرات در توپولوژی شبکه پاسخ دهد.

برای توضیح دقیق تر با ما همراه باشید

1. مناطق (Areas): شبکه OSPF به صورت سلسله‌مراتبی به مناطق تقسیم می‌شود.هر منطقه یک شماره یکتا دارد که به آن به عنوان Area ID گفته می‌شود. منطقه‌ها به اشکال مختلفی تاثیر دارند، از جمله کاهش پیچیدگی مسیریابی و افزایش کارایی.
2. تبلیغات LSA (Link State Advertisements): هر مسیریاب در OSPF اطلاعات خود را در LSAها منتشر می‌کند. نوع‌های مختلف LSA شامل Router LSA، Network LSA، Summary LSA و External LSA هستند. این LSAها به دیگر مسیریاب‌ها ارسال می‌شوند تا اطلاعات را به‌روز نگه دارند.
3. Hello Packets:
OSPF از Hello packets برای ایجاد و نگهداری همسایگی با مسیریاب‌های مجاور استفاده می‌کند.
Hello packets به دوره‌های منظم ارسال می‌شوند و در صورت عدم دریافت Hello packet از یک همسایه، تصمیم‌گیری‌های مربوط به همسایگی انجام می‌شود.
4. مسیریابهای Designated و Backup Designated: در شبکه‌های پخش‌کننده (broadcast)، مسیریابها با استفاده از یک الگوریتم انتخابی به نام “Election” یک مسیریاب Designated (DR) و یک Backup Designated Router (BDR) انتخاب می‌کنند. این مسیریابها به تبادل اطلاعات OSPF در شبکه کمک می‌کنند و مقدار ترافیک در شبکه را کاهش می‌دهند.
5. Authentication:
OSPF امکانات امنیتی مانند احراز هویت (Authentication) را فراهم کرده است.
این اجازه را به مسیریاب‌ها می‌دهد که یکدیگر را شناسایی کرده و از تزویر اطلاعات مسیریابی جلوگیری کنند.
6. Convergence سریع:
OSPF به سرعت به تغییرات در توپولوژی شبکه پاسخ می‌دهد.
به‌عنوان مثال، هر زمانی که اتصال یک مسیریاب به شبکه قطع یا برقرار شود، OSPF به سرعت به تغییرات پاسخ داده و مسیرهای به‌روز شده را اعلام می‌کند.
7. Metric و Cost:
OSPF از معیار Cost برای تعیین بهترین مسیر استفاده می‌کند. Cost بر اساس فاصله فیزیکی، پهنای باند، تاخیر و متغیرهای دیگر محاسبه می‌شود.
مسیر با کمترین Cost به عنوان مسیر بهتر انتخاب می‌شود.
8. Stub Areas و Totally Stub Areas:
Stub areas به این امکان می‌دهند که مسیریاب‌های درون یک منطقه تنها به‌صورت کلی به مسیرهای خارج از منطقه دسترسی داشته باشند و اطلاعات جزئی تر به آن‌ها ارسال نشود.
9. NSSA (Not-So-Stubby Area):
NSSA به مناطق Stub اجازه می‌دهد تا به منطقه خارج از OSPF (مثل یک شبکه اینترنتی) متصل شوند.
10. Virtual Links:
Virtual links امکان اتصال دو منطقه OSPF را از طریق یک مسیریاب در میان فراهم می‌کنند.
11. IPv6 Support:
OSPF قابلیت پشتیبانی از IPv6 را دارد و می‌تواند در شبکه‌های IPv6 نیز استفاده شود.
12. Route Summarization:
OSPF می‌تواند مسیرها را به صورت خلاصه شده تبلیغ کند که موجب بهبود عملکرد و مدیریت مسیریابی می‌شود.
این ویژگی‌ها تنها یک نگاه کلی به OSPF هستند، و تنظیمات دقیق OSPF بستگی به نیازهای خاص هر شبکه دارد. برای پیکربندی OSPF بر روی مسیریاب‌ها و سوئیچ‌ها، مستندات تولیدکننده تجهیزات را مطالعه کنید.

me

79 مطلب منتشر شده

درباره این مطلب نظر دهید !